It's easier to have a dog than a human

I increasingly think that in today's world, it's easier to have a dog than a human. Not because humans are bad. Rather, because they are full of contradictions and uncertainties that no one tries to sort out anymore not even themselves.
A dog is simple in the most beautiful sense of the word. When I come home tired, I don't have to explain the silence. He understands it. He sits down next to me, rests his head on my lap, and is there. Without expectations, without hidden resentments, without testing my patience.
He doesn't wonder if I deserve attention today - he loves me just as I am in this moment. If only I could have a dog.
A human can say "stay" when he means "don't be yourself." He can promise his presence and then disappear mid-sentence. He's as fickle as the weather, full of understatements, fears, and internal wars that he often loses at the expense of others. And I have less and less strength to participate in other people's chaos, when I can barely manage my own.
With a dog, everything is fair. Hunger is hunger, joy is joy, longing is a howl at the door. There are no games, no masks.
There's a dawn walk, a wet nose, the rhythm of breathing that soothes better than a thousand words. In his world, I don't have to prove anything. Just being back is enough.
I'm not saying I'm giving up on people. Maybe I'm just taking a step back. I'm learning to choose peace over emotional rollercoasters, loyalty over empty promises. A dog doesn't ask who I will be tomorrow. Who I am today is enough for him.

Coraz częściej myślę, że w obecnym świecie łatwiej jest mieć psa niż człowieka. Nie dlatego, że ludzie są źli. Raczej dlatego, że
są pełni sprzeczności i niepewności, których nikt już nie próbuje porządkować nawet oni sami. Pies jest prosty w najpiękniejszym znaczeniu tego słowa. Gdy wracam do domu zmęczona, nie muszę tłumaczyć ciszy. On ją rozumie. Siada obok, kładzie łeb na moich
kolanach i jest. Bez oczekiwań, bez ukrytych pretensji, bez testowania mojej cierpliwości. Nie zastanawia się, czy dziś zasługuję na
uwagę - kocha mnie taką, jaka jestem w tej chwili. Gdybym tylko mogła mieć psa. Człowiek potrafi powiedzieć „zostań”, mając
na myśli „nie bądź sobą”. Potrafi obiecać obecność, a potem zniknąć w połowie zdania. Jest zmienny jak pogoda, pełen
niedopowiedzeń, lęków i wewnętrznych wojen, które często przegrywa kosztem innych. A ja coraz mniej mam siły brać udział
w cudzych chaosach, kiedy ledwo ogarniam własny. Z psem wszystko jest uczciwe. Głód jest głodem, radość radością, tęsknota - wyciem pod drzwiami. Nie ma gier, nie ma masek. Jest spacer o świcie, mokry nos, rytm oddechu, który uspokaja lepiej niż tysiąc
słów. W jego świecie nie muszę nic udowadniać. Wystarczy, że wrócę. Nie mówię, że rezygnuję z ludzi. Może po prostu robię krok w tył. Uczę się wybierać spokój zamiast emocjonalnych huśtawek, lojalność zamiast obietnic bez pokrycia. Pies nie pyta, kim będę jutro. Wystarczy mu, kim jestem dziś.

Agnieszka