My transformation process

My transformation process began quietly, almost in a whisper. With Kardec's books. They appeared in my life at a time when I was tired of searching externally for answers, and at the same time, I felt increasingly clear that the truth I desired resided deep within me. I opened them without expectations, allowing them to guide me and then space began.
Reading, I felt as if I wasn't learning new ideas, but rather recalling what the Soul had always known. As if each sentence peeled away layers of forgetfulness, beneath which a call had long smoldered, begging to finally be heard. The universe ceased to be a distant concept it became a living presence in which I found meaning, continuity, and a profound unity with all that exists. The spiritual world opened up to me like a space full of light and order, based on simple yet profound values. I understood that we come to Earth to learn to become better Souls through experience, choice, and responsibility. That love and goodness are not abstract ideas, but laws that give meaning to every existence. I felt increasingly clear that the Soul is immortal. That life does not end with the departure of the body, but changes its form, moving into the next stage of development. This awareness brought me profound peace. Fear gave way to trust, and chaos to inner order. I began to look at my life differently. I saw joy and pain, mistakes and trials as lessons that shape my Soul. Nothing was random anymore. Every encounter, every experience had its meaning, even if I couldn't immediately name it. Today I know that those books were
the beginning of a journey, not its destination. A quiet impulse that helped me trust what I had long felt without words: that I was
in a process, that love was the way, goodness was the direction, and the Soul was eternal, in constant movement towards the light.

Mój proces transformacji rozpoczął się cicho, niemal szeptem. Od książek Kardeca. Pojawiły się w moim życiu w chwili, gdy byłam już zmęczona szukaniem odpowiedzi na zewnątrz, a jednocześnie coraz wyraźniej czułam, że prawda, której pragnę, mieszka głęboko we mnie. Otworzyłam je bez oczekiwań, pozwalając, by same mnie poprowadziły - i wtedy zaczęła się przestrzeń.
Czytając, miałam wrażenie, że nie poznaję nowych idei, lecz przypominam sobie to, co dusza wiedziała od zawsze. Jakby każde
zdanie zdejmowało kolejne warstwy zapomnienia, pod którymi od dawna tliło się wołanie, proszące, by wreszcie zostało usłyszane. Wszechświat przestał być odległą koncepcją — stał się żywą obecnością, w której odnalazłam sens, ciągłość i głęboką jedność ze wszystkim, co istnieje. Duchowy świat otworzył się przede mną jak przestrzeń pełna światła i porządku, oparta na prostych, a jednocześnie najgłębszych wartościach. Zrozumiałam, że przychodzimy na Ziemię po to, by się uczyć, by stawać się lepszymi duszami poprzez doświadczenie, wybór i odpowiedzialność. Że miłość i dobro nie są abstrakcyjnymi ideami, lecz prawami, które nadają sens każdemu istnieniu. Coraz wyraźniej czułam, że Dusza jest nieśmiertelna. Że życie nie kończy się wraz z odejściem ciała, lecz zmienia swoją formę, przechodząc w kolejny etap rozwoju. Ta świadomość przyniosła mi głęboki spokój. Strach ustępował miejsca zaufaniu, a chaos wewnętrznemu ładowi. Zaczęłam inaczej patrzeć na swoje życie.Na radość i ból, na błędy i próby jak na
lekcje, które kształtują moją Duszę. Nic nie było już przypadkowe. Każde spotkanie, każde doświadczenie miało swój sens,
nawet jeśli nie od razu potrafiłam go nazwać. Dziś wiem, że tamte książki byłypoczątkiem drogi, a nie jej celem. Cichym impulsem, który pomógł mi zaufać temu, co od dawna czułam bez słów: że jestem w procesie, że miłość jest drogą, dobro kierunkiem, a dusza  wieczna, w nieustannym ruchu ku światłu.

Agnieszka