It was always uphill

It was always uphill. It was as if someone had set my life at an invisible angle, forcing me to constantly climb—without a moment's respite. The wind wasn't just blowing in my face; sometimes it seemed to be screaming at me to turn back. And I… gritted my teeth and kept going.

Every time I took a step forward, something broke. It seemed like a small thing, a minor obstacle, but behind it appeared another, and then another. And suddenly I realized that instead of moving forward, I was taking two steps back. The worst were those moments when I almost felt relief. When I thought, "I made it. Finally." Then fate, as if out of spite, threw new obstacles my way.

Sometimes I looked at others and wondered what it was like to walk a straight path. What it was like not to expect constant blows. Many people in my position would have given up long ago. I had moments like that too—short, quiet moments of doubt, when I wanted to sit down and never get up. But something inside me wouldn't let me. Maybe it was stubbornness, maybe hope, or maybe a simple "I'll try again."

I persisted. Always.

But the hardest part wasn't the adversity itself. The hardest part was the people. Those who, instead of helping, tripped me up. Those whose eyes glittered with a strange mixture of envy and resentment. I didn't understand them. I still don't. Where did they get so much anger? Where did the need to hurt someone, even if it didn't gain you anything?

Sometimes I felt sorry for them. Because I imagined what life must be like, where instead of building, you constantly destroy yourself. How hard it must be to carry so much darkness within you. But this regret didn't protect me from their actions. Their words, their gestures—they hurt just the same.

And then a quiet longing arose within me.

For lightness. For the day I take a step forward... and nothing will hold me back. For people with whom I won't have to defend myself. For peace that isn't just the moment between one blow and the next.

Sometimes I ask myself: is this even possible? Is there a life without all these burdens? Without envious glances, without hidden hostility?

I don't know the answer.

But I know one thing—if such a path exists, I won't find it by standing still.

So I keep going. Maybe slower, maybe more tired than before. But still with the same stubborn thought that has guided me through everything:

that somewhere out there, around the next bend, it must be a little easier.

Zawsze miałam pod górkę. Jakby ktoś ustawił moje życie pod niewidzialnym kątem, który zmuszał mnie do ciągłego wspinania się – bez chwili wytchnienia. Wiatr nie tylko wiał mi w oczy, on czasem zdawał się krzyczeć, żebym zawróciła. A ja… zaciskałam zęby i szłam dalej.

Za każdym razem, gdy robiłam krok do przodu, coś się psuło. Niby drobiazg, niby tylko mała przeszkoda, ale za nią pojawiała się kolejna, a potem następna. I nagle orientowałam się, że zamiast iść naprzód, cofam się o dwa kroki. Najgorsze były te momenty, kiedy już prawie czułam ulgę. Kiedy myślałam: „Udało się. W końcu.” Wtedy los, jakby z przekory, rzucał mi pod nogi nowe kłody.

Czasem patrzyłam na innych i zastanawiałam się, jak to jest iść po prostej drodze. Jak to jest nie spodziewać się ciągłego ciosu. Wielu ludzi na moim miejscu dawno by się poddało. Ja też miałam takie chwile — krótkie, ciche momenty zwątpienia, kiedy chciałam usiąść i już nie wstawać. Ale coś we mnie nie pozwalało. Może upór, może nadzieja, a może zwykłe „a jednak spróbuję jeszcze raz”.

Szłam w zaparte. Zawsze.

Najtrudniejsze jednak nie były same przeciwności. Najtrudniejsi byli ludzie. Ci, którzy zamiast pomóc, podkładali nogę. Ci, których oczy błyszczały dziwną mieszanką zazdrości i niechęci. Nie rozumiałam ich. Nadal nie rozumiem. Skąd w nich tyle złości? Skąd potrzeba, by komuś zaszkodzić, nawet jeśli samemu nic się przez to nie zyskuje?

Czasem było mi ich żal. Bo wyobrażałam sobie, jak musi wyglądać życie, w którym zamiast budować, ciągle się niszczy. Jak ciężko musi być nosić w sobie tyle ciemności. Ale ten żal nie chronił mnie przed ich działaniami. Ich słowa, ich gesty — one bolały tak samo.

I wtedy pojawiała się we mnie cicha tęsknota.

Za lekkością.

Za dniem, w którym zrobię krok do przodu… i nic mnie nie cofnie. Za ludźmi, przy których nie będę musiała się bronić. Za spokojem, który nie jest tylko chwilą między jednym ciosem a drugim.

Czasem pytam samą siebie: czy to w ogóle możliwe? Czy istnieje życie bez tych wszystkich ciężarów? Bez zawistnych spojrzeń, bez ukrytej wrogości?

Nie znam odpowiedzi.

Ale wiem jedno — jeśli taka droga istnieje, to jej nie znajdę, stojąc w miejscu.

Więc idę dalej. Może wolniej, może bardziej zmęczona niż kiedyś. Ale nadal z tą samą upartą myślą, która prowadziła mnie przez wszystko:

że gdzieś tam, za kolejnym zakrętem, musi być trochę lżej.

Agnieszka