Sometimes I feel like two little girls

Sometimes I feel like two little girls are living inside my chest.
They sit opposite each other, as if on a wooden floor in an empty room. One has her legs drawn up, her hands clenched in the fabric of her oversized sweater. The other stands by the window, smoothing her hair, and practicing a smile in the glass, as if she were about to open the door and step onto the stage.
The first is quiet. Her eyes are wide with vigilance. She knows the taste of fear and shame, the weight of hands that shouldn't have touched her, words that shouldn't have been uttered. She's been beaten - not just with the hand, but also with silence, disregard, averted gazes. And yet she still holds something astonishingly pure within her. When she speaks, her voice is like a warm blanket. She believes in people. She believes the world can be good. She trusts. She loves. Most of all.
The second is like a firecracker. She laughs loudly, even when no one has told a joke. She puts on her shiny shoes and imagines the applause. She wants to be noticed. She wants someone to stand up and say, "We see you. You're extraordinary." She craves the light, the flashes, the stage. She can't stand silence. In the silence, she hears the first one.
"Don't go out like that," she says quietly. "They'll hurt you again."
"Don't hide me," the second one replies. "I'm suffocating in your fear."
They argue about me.
When I'm in front of someone who stares too long, the first one pulls me back. She whispers, "Be careful. You don't deserve it. It's better to be smaller. Less visible. It's safer not to exist." The second one straightens my back. She pushes me forward. "Look. This is your moment. Speak. Laugh. Take your place."
One wants to survive. The other wants to live.
Sometimes I let the go-getter win. I put on a red dress, put on lipstick, walk into the room as if it were my own. I feel her triumph then - she twirls, claps, shines. But when the lights go out, when I get home and take off my makeup, the first one is already sitting on the bed. She looks at me without reproach. Just with the question: "Was it safe this time?"
Sometimes I choose the quiet one. I stay home. I cancel the meeting. I say "no" before anyone can ask. Then she breathes more calmly. She hugs me from the inside. But the other one fidgets restlessly. "You're disappearing," she says. "You're shrinking again. You're letting the world forget again."
Both are right. And both are wrong.
The first one taught me tenderness. Thanks to her, I can listen when someone cries. Thanks to her, I feel more - even if sometimes it hurts. She is the source of my warmth, my gentleness. She is the reason I still believe in goodness, even though she has known its absence.
The second one taught me courage. She is the one who makes me write, speak, laugh too loudly. She is the one who picks me up off the floor and says, "You didn't survive to hide now." She wants the world for me - the whole world.
The hardest part is that they refuse to share.
"I was first," says the quiet one.
"I'm stronger," replies the other one.
I stand between them like a judge without a gavel. Tired of their tug-of-war.
Until one day, I sit on the floor with them. Not opposite. Between. I take their little hands in mine.
"You don't have to fight," I say. "I'm the adult."
They look at me in disbelief.
"You," I say to the quiet one, "don't have to endure everything anymore. Now I'll be the one setting the boundaries."
"And you," I say to the sparkling one, "don't have to scream to exist. I'll see you even in silence."
I don't know if they believe me. Not yet.
But the next time I walk into a room full of people, I feel them both. The first one holds my heart - reminding me to be careful. The second one holds my chin - reminding me to look straight.
They're not arguing. They're not friends yet. But they're walking with me.
And maybe that's what growing up is - not choosing one, but learning to love both.

Czasem mam wrażenie, że w mojej klatce piersiowej mieszkają dwie małe dziewczynki.
Siedzą naprzeciwko siebie jak na drewnianej podłodze w pustym pokoju. Jedna ma podkulone nogi i dłonie zaciśnięte na materiale zbyt dużego swetra. Druga stoi przy oknie, poprawia włosy i ćwiczy uśmiech w szybie, jakby za moment miała otworzyć drzwi i wyjść na scenę.
Ta pierwsza jest cicha. Ma oczy ogromne od czuwania. Zna smak strachu i wstydu, zna ciężar dłoni, które nie powinny były jej dotykać, słów, które nie powinny były paść. Była bita - nie tylko ręką, ale też milczeniem, lekceważeniem, odwracaniem wzroku. A jednak wciąż trzyma w sobie coś zdumiewająco czystego. Kiedy mówi, jej głos jest jak ciepły koc. Wierzy w ludzi. Wierzy, że świat potrafi być dobry. Ufa. Kocha. Najbardziej ze wszystkich.
Druga jest jak petarda. Śmieje się głośno, nawet kiedy nikt nie opowiedział dowcipu. Zakłada błyszczące buty i wyobraża sobie oklaski. Chce być zauważona. Chce, żeby ktoś wstał z miejsca i powiedział: „Widzimy cię. Jesteś niezwykła”. Ma w sobie głód światła, fleszy, sceny. Nie znosi ciszy. W ciszy słyszy tę pierwszą.
- Nie wychodź tak - mówi cicha. - Znowu cię zranią.
- Nie chowaj mnie - odpowiada ta druga. - Duszę się w twoim strachu.
Kłócą się o mnie.
Kiedy stoję przed kimś, kto patrzy za długo, pierwsza ciągnie mnie do tyłu. Szepcze: „Uważaj. Nie zasługujesz. Lepiej bądź mniejsza. Mniej widoczna. Bezpieczniej jest nie istnieć”. Druga prostuje mi plecy. Pcha mnie do przodu. „Patrz. To twój moment. Mów. Śmiej się. Weź swoje miejsce”.
Jedna chce przetrwać. Druga chce żyć.
Czasem pozwalam wygrać tej przebojowej. Zakładam czerwoną sukienkę, maluję usta, wchodzę do pokoju jakby należał do mnie. Czuję wtedy jej triumf - wiruje, klaszcze, świeci. Ale kiedy gasną światła, kiedy wracam do domu i zdejmuję makijaż, ta pierwsza siedzi już na łóżku. Patrzy na mnie bez wyrzutu. Tylko z pytaniem: „Czy tym razem było bezpiecznie?”.
Czasem wybieram tę cichą. Zostaję w domu. Odwołuję spotkanie. Mówię „nie”, zanim ktoś zdąży poprosić. Ona wtedy oddycha spokojniej. Przytula mnie od środka. Ale ta druga kręci się niespokojnie. „Znikasz” - mówi. „Znowu się kurczysz. Znowu pozwalasz, żeby świat zapomniał”.
Obie mają rację. I obie się mylą.
Ta pierwsza nauczyła mnie czułości. Dzięki niej potrafię słuchać, kiedy ktoś płacze. Dzięki niej czuję więcej - nawet jeśli czasem boli. Ona jest źródłem mojego ciepła, mojej delikatności. To ona sprawia, że wciąż wierzę w dobro, mimo że poznała jego brak.
Ta druga nauczyła mnie odwagi. To ona każe mi pisać, mówić, śmiać się za głośno. To ona podnosi mnie z podłogi i mówi: „Nie po to przetrwałaś, żeby teraz się chować”. Ona chce dla mnie świata - całego.
Najtrudniejsze jest to, że nie chcą się podzielić.
- Ja byłam pierwsza - mówi cicha.
- Ja jestem silniejsza - odpowiada ta druga.
Stoję między nimi jak sędzia bez młotka. Zmęczona ich przeciąganiem liny.
Aż któregoś dnia siadam na podłodze razem z nimi. Nie naprzeciwko. Pomiędzy. Biorę ich małe dłonie w swoje.
- Nie musicie walczyć - mówię. - To ja jestem dorosła.
Patrzą na mnie z niedowierzaniem.
- Ty - mówię do tej cichej - nie musisz już wszystkiego znosić. Teraz to ja będę stawiać granice.
- A ty - zwracam się do tej błyszczącej - nie musisz krzyczeć, żeby istnieć. Zobaczę cię nawet w ciszy.
Nie wiem, czy mi wierzą. Jeszcze nie.
Ale kiedy następnym razem wchodzę do pokoju pełnego ludzi, czuję je obie. Ta pierwsza trzyma mnie za serce = przypomina, żebym była uważna. Ta druga trzyma mnie za podbródek - przypomina, żebym patrzyła prosto.
Nie kłócą się. Jeszcze nie przyjaźnią. Ale idą ze mną.
I może właśnie to jest dorastanie - nie wybierać jednej, lecz nauczyć się kochać obie.

Agnieszka