Dating...

Dating these days is an extreme sport. The kind without a helmet, without instructions, and with rules written in small print that no one has ever read-and then everyone pretends to be surprised.

It starts innocently. He texts "good morning" with three exclamation points, so I already know he's emotionally available... at least until Tuesday. After two days, we've known each other "forever." After three, we're planning trips together, names for the dog, and who will hang the curtains in our future apartment. He says "we" faster than I can ask what his shoe size is. Love bombing level: confetti, fanfare, and an emotional fireworks display.

And I stand there in the midst of it all, coffee in hand, thinking: wow, how nice that someone sees a future with me faster than I see the weekend.

Then there's silence. So thick. The messages slow down, the emoticons disappear, "good morning" evolves into "hey," until finally, there's classic ghosting. A disappearance worthy of an illusionist. Abracadabra-he's gone. All that's left is me and a conversation I could quote as science fiction.

A few days later-plot twist. He returns. With an explanation. There's always an explanation. It turns out he has a partner. But don't worry. It's nothing serious. They're on a break. A flexible one. Like chewing gum-you can come back, you can leave, it depends on your mood. And the dating profile? Because, after all, "you have to seek excitement." Life is short, and boredom kills faster than disloyalty.

I sit and listen to it like a true crime podcast, except the victim is me, and the perpetrator is just talking about how emotionally lost he is. And how much he "likes" me. A lot. Really. If it weren't for that other woman. And that third woman. And the need for excitement.

The best part is that he's still planning a future. Just not together anymore. More like a modular one. Me in the dating version, her in the official version, and him in the "I don't know what I want, but I want everything at once" version.

I laugh at this, because what else do I have left? Dating has taught me one thing: if someone says they're not ready, believe them. If they disappear, believe them too. And if they're planning a future with you while also having a partner and an active dating profile... they're not a visionary. They're an emotional tourist.

I, on the other hand, come away from this date enriched. With experience. With an anecdote. And with further confirmation that in the dating world, the greatest luxury isn't chemistry. There's honesty. And stable Wi-Fi-so I can check if they're "on a break" again.

Randkowanie to dziś sport ekstremalny. Taki bez kasku, bez instrukcji i z regulaminem pisanym drobnym drukiem, którego nikt nigdy nie czytał - a potem wszyscy udają zdziwionych.
Zaczyna się niewinnie. On pisze dzień dobry z trzema wykrzyknikami, więc już wiem, że jest emocjonalnie dostępny… przynajmniej do wtorku. Po dwóch dniach znamy się „jakby od zawsze”. Po trzech planujemy wspólne podróże, imiona dla psa i to, kto będzie wieszał firanki w przyszłym mieszkaniu. On mówi „my” szybciej niż ja zdążę zapytać, jaki ma rozmiar buta. Love bombing level: konfetti, fanfary i emocjonalny pokaz fajerwerków.
A ja stoję w tym wszystkim z kawą w ręku i myślę: wow, jak miło, że ktoś widzi ze mną przyszłość szybciej niż ja widzę weekend.
Potem jest cisza. Taka gęsta. Wiadomości zwalniają, emotki znikają, „dzień dobry” ewoluuje w „hej”, aż w końcu następuje klasyczny ghosting. Zniknięcie godne iluzjonisty. Abrakadabra - nie ma go. Zostaje tylko ja i rozmowa, którą mogłabym cytować jako literaturę science fiction.
Kilka dni później - plot twist. On wraca. Z wyjaśnieniem. Zawsze jest wyjaśnienie. Okazuje się, że ma partnerkę. Ale spokojnie. To nic poważnego. Są na breaku. Takim elastycznym. Jak guma do żucia - można wrócić, można odrzucić, zależy od nastroju. A profil randkowy? No bo przecież „trzeba szukać wrażeń”. Życie jest krótkie, a nuda zabija szybciej niż brak lojalności.
Siedzę i słucham tego jak podcastu true crime, tylko że ofiarą jestem ja, a sprawca właśnie opowiada, jak bardzo jest zagubiony emocjonalnie. I jak bardzo mnie „lubi”. Bardzo. Naprawdę. Gdyby nie ta druga kobieta. I ta trzecia. I potrzeba wrażeń.
Najlepsze jest to, że on nadal planuje przyszłość. Tylko już nie wspólną. Raczej modułową. Ja w wersji randkowej, ona w wersji oficjalnej, a on w wersji „nie wiem, czego chcę, ale chcę wszystkiego naraz”.
Śmieję się z tego, bo co mi zostało. Randkowanie nauczyło mnie jednego: jeśli ktoś mówi, że nie jest gotowy - uwierz mu. Jeśli znika - też uwierz. A jeśli planuje z tobą przyszłość, mając jednocześnie partnerkę i aktywny profil randkowy… to nie wizjoner. To turysta emocjonalny.
Ja natomiast wychodzę z tej randki bogatsza. O doświadczenie. O anegdotę. I o kolejne potwierdzenie, że w świecie randek największym luksusem nie jest chemia. Jest uczciwość. I stabilne Wi-Fi, żebym mogła sprawdzić, czy on przypadkiem znowu nie jest „na przerwie”.

Agnieszka