Giving myself space

Giving myself space is more than just a moment of respite for me-it's like opening a window in a stuffy room, letting in light that gently falls on my thoughts. When I choose solitude, I don't do it out of a need to escape, but out of a need to return. I return to myself, to that quietest part that sometimes gets lost in the daily hustle and bustle.
Whenever I allow myself to enter my inner, peaceful place, I feel the tensions within me soften. I sit in silence, often without a specific purpose, and simply be. In such moments, honesty comes to me-not the brutal kind, but the gentle kind, the kind that embraces instead of judging. With it, kindness also comes. I'm learning to speak to myself as I would to someone I love. And perhaps that's why these moments are sacred to me.

When I give myself space, I feel like I truly respect myself. I acknowledge my needs, my boundaries, my own pace. And I want to give the same to others. I respect others' silences as much as my own. I understand when someone needs to retreat into their sanctuary, even for a moment, even without words. I don't push, I don't tug on someone's sleeve-I allow. Because I know how much good comes to life when others give them peace and the freedom to be themselves.
Perhaps that's why I value closeness so much that doesn't suffocate. The kind that can say, "I'm here, but you can go into your own silence if you need it." Because I believe that a true relationship isn't based on constantly holding hands, but on the knowledge that we can let go and still not lose each other.
And that's how I live-giving myself space and giving it to others. In this, I find breath, balance, and peace that I can continue to spread out into the world.

Dawanie sobie przestrzeni jest dla mnie czymś więcej niż chwilą oddechu - to jak otwarcie okna w dusznym pokoju, wpuszczenie światła, które delikatnie opada na moje myśli. Kiedy wybieram samotność, nie robię tego z potrzeby ucieczki, lecz z potrzeby powrotu. Wracam do siebie, do tej najcichszej części, która czasem ginie w codziennym zgiełku.
Zawsze, gdy pozwalam sobie wejść w moje wewnętrzne, spokojne miejsce, czuję, jak miękną we mnie napięcia. Siadam w ciszy, często nawet bez konkretnego celu, i po prostu jestem. W takich chwilach przychodzi do mnie szczerość - nie ta brutalna, ale łagodna, taka, która przytula zamiast oceniać. Z nią przychodzi też życzliwość. Uczę się mówić do siebie tak, jak mówiłabym do kogoś, kogo kocham. I może właśnie dlatego te chwile są dla mnie święte.

Gdy daję sobie przestrzeń, czuję, że naprawdę siebie szanuję. Uznaję swoje potrzeby, swoje granice, swoje tempo. I dokładnie to samo chcę dawać innym. Szanuję czyjeś milczenie tak samo jak własne. Rozumiem, kiedy ktoś potrzebuje wycofać się w swój azyl, choćby na moment, choćby bez słów. Nie naciskam, nie ciągnę za rękaw - pozwalam. Bo wiem, jak wiele dobrego rodzi się w człowieku, kiedy inni dają mu spokój i wolność bycia sobą.
Może dlatego tak bardzo cenię bliskość, która nie dusi. Taką, która potrafi powiedzieć: „Jestem obok, ale możesz iść w swoją ciszę, jeśli tego potrzebujesz.” Bo wierzę, że prawdziwa relacja nie opiera się na ciągłym trzymaniu się za ręce, lecz na świadomości, że możemy je puścić, a i tak nie zgubimy siebie nawzajem.
I tak żyję - dając sobie przestrzeń i dając ją innym. W tym odnajduję oddech, równowagę i spokój, który mogę dalej nieść w świat.

Agnieszka