Let the Magic Begin - Because Autumn Has Had Its Time!

Published on 15 November 2026 at 11:32

I've always wondered why the transition from autumn to winter has to feel so melancholic. As if, with the last falling leaf, we're all expected to put on a grey jumper, wear a miserable expression and enter the official season of complaining about the weather, bills, traffic and everything else that's wrong with the world. Well, I have absolutely no intention of falling into a winter depression just because the sun has decided to work part-time! Of course, mornings can be chilly, evenings arrive far too early, and getting out of a warm bed sometimes requires the courage of someone climbing Mount Everest. Not to mention the art of dressing for the weather. Before leaving the house, we have to go through several layers of what I like to call the onion experience. But you know what? I actually find it rather amusing. Because I absolutely love this time of year, especially the run-up to Christmas. All that colourful chaos, the twinkling lights appearing in windows, the smell of cinnamon, mandarins and gingerbread biscuits that mysteriously disappear from the tin long before Christmas even arrives. I love the shop windows, the Christmas songs (even the ones we've heard a hundred times), and the people who suddenly start believing that absolutely everything can be organised, bought, cleaned and prepared in a single weekend. I get swept up in it all, too. A little decorating, a little planning, a little shopping for things I absolutely do not need but which happen to have the most beautiful festive design. And then I find myself wondering where on earth I'm going to store it all. Life is full of important questions, and that is certainly one of them! And do you know what else I love about this season? The end of the year. That special moment when we naturally begin to take stock of our lives, look back at what has happened, remember our successes, failures, little victories and big disappointments. We wonder what we've achieved, what we could have done better and what is best left exactly where it belongs: in the year that's coming to an end. This time, though, I feel like doing things a little differently. I don't intend to hold myself accountable for every promise I made to myself but never quite kept. I'm not going to conduct a dramatic review of every stumble, imperfection and situation in which life turned around and said, "Watch this, I've got a surprise for you!" I'm certainly not going to grab a magnifying glass and go hunting for reasons to be unhappy. I want to reach the finish line of this year with a smile on my face. Even if I've stumbled along the way, changed direction a few times and watched some of my plans fall apart more spectacularly than a Christmas shopping trip in a crowded shopping centre. Because, really, why should I take life so terribly seriously all the time? After all, I can't control everything. I can't stop time, predict other people's decisions, fix every problem or make the world suddenly start following my personal schedule. But I can choose how I respond to it all. I can stop fighting battles over things I simply cannot change. I can let go, laugh, shrug my shoulders and carry on. Sometimes all you really need to do is loosen your waistband! Literally, of course, after a generous slice of Christmas cheesecake when your favourite trousers suddenly refuse to cooperate. But, more importantly, metaphorically. Stop being so tense. Stop expecting yourself to be perfect all the time. Stop trying to prove to the world that you can handle absolutely everything. We don't have to conquer a mountain every single day. Sometimes the greatest achievement is drinking a cup of coffee while it's still hot, finding the missing glove and managing not to have an argument with the Christmas fairy lights, which, as tradition dictates, seem to have their own ideas about festive atmosphere. I'd love us all to remember ourselves in the middle of the pre-Christmas rush. Not to turn joy into another to-do list or transform the magic of Christmas into a competition for the cleanest house, the most expensive presents or the most impressive dinner table. Because that's not what it's really about. It's about the people we love having around us. The conversations, the laughter, the smell of favourite dishes, the little gestures and those seemingly ordinary moments that, years later, turn out to be our most precious memories. And perhaps that's exactly why I love this transition from autumn to winter so much. There's something symbolic about it. One chapter ends, another begins. Nature slows down, the world wraps itself in a colder embrace, and we're given another opportunity to look at our own lives from a slightly different perspective. We don't have to say goodbye to the passing year with regret or welcome the new one with a list of twenty-seven resolutions that won't survive until February. We can simply thank ourselves for making it through. For all the beautiful days, for the lessons hidden in the difficult ones and for the fact that, despite everything, we can still find reasons to smile. As for me, I choose joy. I choose colourful lights, warm socks, festive chaos and a little bit of madness. I choose less worrying, more laughter and definitely more perspective when it comes to things that simply aren't worth my nerves. Because life is far too short to spend it constantly clenching your teeth and wearing an elastic waistband that's stretched to its absolute limit. And if we're heading somewhere, I intend to get there with a smile, a lighter step and perhaps a gingerbread biscuit tucked into my pocket. So let autumn quietly make way for winter. Let the lights come on, let the air smell of cinnamon, and let the magic happen. And what about us? Let's make a little room for joy.

Because not everything has to be perfect to be beautiful. And not every ending has to be sad. Sometimes it's simply the beginning of something truly worth looking forward to.

 

  Zawsze zastanawiało mnie, dlaczego przejście jesieni w zimę musi mieć w sobie tyle melancholii. Jakby wraz z ostatnim opadającym liściem człowiek miał obowiązek założyć szary sweter, przybrać minę cierpiętnika i rozpocząć sezon narzekania na pogodę, rachunki, korki oraz całe zło tego świata. A przecież ja wcale nie mam ochoty wpadać w zimową depresję tylko dlatego, że słońce postanowiło pracować na pół etatu! Owszem, poranki bywają chłodne, wieczory przychodzą zdecydowanie zbyt szybko, a wyjście spod ciepłej kołdry wymaga czasem odwagi godnej zdobywcy Mount Everestu. Nie wspominając o tym, że zanim człowiek ubierze się odpowiednio do pogody, musi przejść przez kilka etapów cebulowego wtajemniczenia. Ale wiecie co? Mnie to nawet bawi. Bo ja uwielbiam ten przedświąteczny czas. Całe to kolorowe zamieszanie, światełka pojawiające się w oknach, zapach cynamonu, mandarynek i pierników, które znikają z puszki szybciej, niż zdążę powiedzieć, że miały być na święta. Uwielbiam witryny sklepowe, świąteczne piosenki, nawet te puszczane po raz setny, i ludzi, którzy nagle zaczynają wierzyć, że wszystko da się załatwić, kupić, posprzątać i przygotować w ciągu jednego weekendu. Sama też daję się porwać temu szaleństwu. Trochę dekoruję, trochę planuję, trochę kupuję rzeczy, których absolutnie nie potrzebuję, ale przecież mają piękny świąteczny wzór. A potem zastanawiam się, gdzie ja to wszystko schowam. Życie jest pełne ważnych pytań, a to zdecydowanie należy do jednych z nich! I wiecie, co jeszcze lubię w tym czasie? Koniec roku. Ten szczególny moment, kiedy człowiek mimowolnie zaczyna robić rachunek sumienia, podsumowywać wydarzenia, przypominać sobie sukcesy, porażki, małe zwycięstwa i wielkie rozczarowania. Zastanawia się, co udało się osiągnąć, co należałoby poprawić, a co najlepiej zostawić tam, gdzie jego miejsce, czyli w mijającym roku. Tym razem jednak mam ochotę podejść do tego wszystkiego inaczej. Nie zamierzam rozliczać się z każdej niezrealizowanej obietnicy złożonej samej sobie. Nie będę robić dramatycznego przeglądu wszystkich potknięć, niedoskonałości i sytuacji, w których życie powiedziało mi: „A teraz patrz, zrobię ci niespodziankę!”. Nie mam zamiaru wyciągać lupy i szukać powodów do niezadowolenia. Chcę dotrzeć do mety tego roku z uśmiechem na twarzy. Nawet jeśli po drodze trochę się potknęłam, kilka razy zmieniłam kierunek, a niektóre plany rozjechały się bardziej niż świąteczne zakupy w zatłoczonym centrum handlowym. Bo właściwie dlaczego miałabym życie traktować nieustannie tak śmiertelnie poważnie? Przecież nie na wszystko mam wpływ. Nie zatrzymam czasu, nie przewidzę cudzych decyzji, nie naprawię każdego problemu i nie sprawię, że świat nagle zacznie działać według mojego osobistego harmonogramu. Mogę natomiast zdecydować, jak na to wszystko zareaguję. Mogę przestać szarpać się z rzeczami, których zmienić nie jestem w stanie. Mogę odpuścić, zaśmiać się, wzruszyć ramionami i iść dalej. Czasem naprawdę wystarczy poluzować gumkę w majtkach! I to dosłownie, jeśli po świątecznym serniczku okazuje się, że garderoba nie współpracuje, ale przede wszystkim metaforycznie. Przestać się tak spinać, przestać wymagać od siebie nieustannej doskonałości, przestać udowadniać światu, że ze wszystkim dajemy sobie radę. Nie musimy przecież codziennie zdobywać szczytów. Czasami największym sukcesem jest wypić ciepłą kawę, zanim wystygnie, znaleźć drugą rękawiczkę do pary i nie pokłócić się z choinkowymi lampkami, które tradycyjnie mają własną wizję świątecznej atmosfery. Chciałabym, żebyśmy w tym całym przedświątecznym pędzie nie zapomnieli o sobie. Żebyśmy nie zamieniali radości w listę obowiązków, a magii świąt w konkurs na najbardziej wysprzątany dom, najdroższe prezenty i najbardziej imponujący stół. Bo przecież nie o to chodzi.Chodzi o ludzi, których lubimy mieć obok. O rozmowy, śmiech, zapach ulubionych potraw, drobne gesty i chwile, które pozornie nie znaczą wiele, a po latach okazują się najpiękniejszymi wspomnieniami. I może właśnie dlatego tak bardzo lubię ten moment przejścia między jesienią a zimą. Jest w nim coś symbolicznego. Jedno się kończy, drugie zaczyna. Przyroda zwalnia, świat otula się chłodem, a my dostajemy kolejną okazję, żeby trochę inaczej spojrzeć na własne życie. Nie musimy żegnać mijającego roku z żalem ani witać nowego z listą dwudziestu siedmiu postanowień, których nie dotrwamy nawet do lutego. Możemy po prostu podziękować sobie za to, że daliśmy radę. Za wszystkie dobre dni, za lekcje płynące z tych trudniejszych i za to, że mimo wszystko nadal potrafimy się uśmiechać. Ja wybieram radość. Wybieram kolorowe światełka, ciepłe skarpety, świąteczne zamieszanie i odrobinę szaleństwa. Wybieram mniej zamartwiania się, więcej śmiechu i zdecydowanie więcej dystansu do rzeczy, które nie zasługują na moje nerwy. Bo życie jest zbyt krótkie, żeby przeżyć je z wiecznie zaciśniętymi zębami i gumką w majtkach na granicy wytrzymałości. A jeśli już mamy dokądś zmierzać, to ja zamierzam dotrzeć tam z uśmiechem, lekkim krokiem i może z kawałkiem piernika w kieszeni. Niech więc jesień spokojnie ustępuje miejsca zimie. Niech zapalają się światełka, niech pachnie cynamonem, niech dzieje się magia. A my? Zróbmy sobie trochę miejsca na radość.

Bo nie wszystko musi być idealne, żeby było piękne. I nie każdy koniec musi być smutny. Czasami to po prostu początek czegoś, na co naprawdę warto czekać.

 

Agnieszka 

 

 

Add comment

Comments

There are no comments yet.