For me, both reading and writing books are like journeys into other dimensions of reality. It's always been this way, for as long as I can remember. When I open a book, I feel like I'm crossing an invisible boundary - a door that others don't even notice. And when I write... then I create that door.
I'm both a traveler and a guide in this.
Sometimes it starts innocently. I sit down with a cup of tea, still a little distracted, still a little here - in this world where clocks tick too loudly and thoughts can be heavy. But just a few pages, a few sentences... and something changes. Suddenly I'm somewhere else. I see colors more clearly, hear the whispers of the characters, smell the scents of places that never existed.
It's a journey into the unknown.
It's not always easy. Sometimes I come across stories that hurt. Those that tear something inside me apart and force me to stop for a moment, catch my breath. But even then - or perhaps most of all - I feel alive more fully. As if I were touching something real, deeper than everyday life.
Writing is different, yet just as intense.
When I start writing, I don't have a map. I only have a hunch - a delicate, uncertain first step into the dark. Characters appear unexpectedly. At first, they're silent, observing me, as if testing whether they can trust me. Then they start talking. They tell their stories, leading me through places I couldn't have imagined myself.
But besides the worlds I create from scratch, there's another one I return to most often - my own.
I like to write about myself. About my experiences, about the moments that shaped me, about emotions that are sometimes difficult to express aloud. Sometimes it takes the form of a diary - a quiet, very personal dialogue with myself. Other times, it becomes a blog, an open space where I share what I've experienced with someone on the other side of the screen.
It's a different kind of journey.
Not into unknown worlds, but into the depths of myself. Sometimes I discover things I didn't expect there. Memories that suddenly return and demand attention. Feelings that only make sense on paper. Writing about myself, I learn about myself anew – more calmly, more attentively, without rushing.
Sometimes I cry. Sometimes I smile at my own words. And sometimes I just sit in silence, feeling that all this is necessary.
Because that's what I love most.
That I can touch emotions – both imagined and real. That I can grow, change, see the world from so many perspectives. That I can get lost – and find myself again.
And that I can be quiet.
Because there are moments when everything disappears. The noise, the rush, the anxiety. Only me and the story remain. Or me and the emptiness of the page, which will soon cease to be empty. In these moments, I feel a peace unlike anything else. As if the world, for a moment, ceases to demand anything. For me, reading and writing are two sides of the same journey. One teaches me to listen, the other to speak. One leads me through other people's worlds, the other allows me to create my own. And that most important story… is still being written.
Zarówno czytanie, jak i pisanie książek jest dla mnie jak odbywanie podróży w inne wymiary rzeczywistości. Zawsze tak było, odkąd tylko pamiętam. Kiedy otwieram książkę, czuję się, jakbym przekraczała niewidzialną granicę - drzwi, których inni nawet nie dostrzegają. A kiedy piszę… wtedy to ja tworzę te drzwi.
Jestem w tym jednocześnie podróżniczką i przewodniczką.
Czasami zaczyna się niewinnie. Siadam z kubkiem herbaty, jeszcze trochę rozproszona, jeszcze trochę tu - w tym świecie, gdzie zegarki tykają zbyt głośno, a myśli potrafią być ciężkie. Ale wystarczy kilka stron, kilka zdań… i coś się zmienia. Nagle jestem gdzie indziej. Widzę kolory wyraźniej, słyszę szepty bohaterów, czuję zapachy miejsc, które nigdy nie istniały.
To podróż w nieznane.
Nie zawsze jest łatwa. Bywa, że trafiam na historie, które bolą. Które rozrywają coś we mnie na kawałki i każą mi zatrzymać się na chwilę, złapać oddech. Ale nawet wtedy - a może właśnie wtedy najbardziej - czuję, że żyję pełniej. Jakbym dotykała czegoś prawdziwego, głębszego niż codzienność.
Pisanie jest inne, a jednak tak samo intensywne.
Kiedy zaczynam pisać, nie mam mapy. Mam tylko przeczucie - delikatne, niepewne, jak pierwszy krok w ciemność. Bohaterowie pojawiają się niespodziewanie. Najpierw milczą, obserwują mnie, jakby sprawdzali, czy mogą mi zaufać. Potem zaczynają mówić. Opowiadają swoje historie, prowadzą mnie przez miejsca, których sama bym nie wymyśliła.
Ale oprócz tych światów, które tworzę od zera, jest jeszcze jeden, do którego wracam najczęściej - mój własny.
Lubię pisać o sobie. O swoich doświadczeniach, o chwilach, które mnie ukształtowały, o emocjach, które czasem trudno wypowiedzieć na głos. Czasem przybiera to formę pamiętnika - cichego, bardzo osobistego dialogu ze sobą. Innym razem staje się blogiem, otwartą przestrzenią, w której dzielę się tym, co przeżyłam, z kimś po drugiej stronie ekranu.
To inny rodzaj podróży.
Nie w nieznane światy, ale w głąb siebie.
Czasami odkrywam tam rzeczy, których się nie spodziewałam. Wspomnienia, które wracają nagle i domagają się uwagi. Uczucia, które dopiero na papierze nabierają sensu. Pisząc o sobie, uczę się siebie od nowa - spokojniej, uważniej, bez pośpiechu.
Czasami płaczę. Czasami się uśmiecham do własnych słów. A czasami po prostu siedzę w ciszy, czując, że to wszystko jest potrzebne.
Bo właśnie to kocham najbardziej.
To, że mogę dotykać emocji - zarówno tych wymyślonych, jak i tych prawdziwych. To, że mogę się rozwijać, zmieniać, patrzeć na świat z tylu perspektyw. Że mogę się zgubić - i odnaleźć na nowo.
I że mogę się wyciszyć.
Bo są takie chwile, kiedy wszystko znika. Hałas, pośpiech, niepokój. Zostaję tylko ja i historia. Albo ja i pustka kartki, która za chwilę przestanie być pusta. W tych momentach czuję spokój, jakiego nie daje nic innego. Jakby świat na chwilę przestawał wymagać czegokolwiek.
Czytanie i pisanie są dla mnie dwiema stronami tej samej podróży. Jedna uczy mnie słuchać, druga - mówić. Jedna prowadzi mnie przez cudze światy, druga pozwala mi tworzyć własne.
A ta najważniejsza historia… wciąż się pisze.
Agnieszka
Add comment
Comments