The days stretch mercilessly, stitched together by incessant rain and torn by a strong wind. The world outside pulsates in shades of gray, as if someone were stubbornly muting the colors. In this slowed-down time, I have the space to organize my thoughts to arrange them like books on a shelf that have waited months for their turn. In the silence, broken only by the patter of raindrops on the windowsill, I catch up on my reading, allowing the words of others to settle within me calmly, unhurriedly. I write the next lines of my book, surprisingly attentive, as if this weather were conducive to digging deeper, beneath the surface of everyday matters.
The poetry book is already breathing somewhere beyond me it has been sent to the publisher and is now being reviewed by unfamiliar hands and gazes. The thought is both soothing and unsettling, like leaving something fragile on a doorstep. Meanwhile, I return to my prose. I polish my sentences, smooth out the dialogue, and cross out anything too loud or unnecessary. I love this moment quiet, focused, almost intimate. I feel the book mature with me, that each revised sentence is like a deeper breath.
And yet, something is missing. I miss the sun that warms the back of my neck without question, the movement that shakes my thoughts from their stillness. I miss the energy of fresh air, that feeling when my body catches up with my head. Sometimes I go to the window and hold the wind up, as if it could remind me that beyond this peaceful, rainy haven, there is another rhythm faster, brighter. I know it will return. For now, though, I allow myself this long, wet time of writing, silence, and waiting.
Dni niemiłosiernie się rozciągają, zszyte nieprzerwanym deszczem i poszarpane przez silny wiatr. Świat za oknem pulsuje w odcieniach szarości, jakby ktoś uparcie wyciszał kolory. W tym zwolnionym czasie mam przestrzeń, by ogarnąć własne myśli poukładać je jak książki na półce, które przez miesiące czekały na swoją kolej. W ciszy, przerywanej jedynie stukaniem kropel o parapet, nadganiam lektury, pozwalam słowom innych osiadać we mnie spokojnie, bez pośpiechu. Dopisuję kolejne wersy mojej książki, zaskakująco uważna, jakby ta pogoda sprzyjała grzebaniu głębiej, pod powierzchnią codziennych spraw.
Tomik poezji już oddycha gdzieś poza mną trafił do wydawnictwa i jest teraz weryfikowany przez obce ręce i spojrzenia. Myśl o tym jest jednocześnie kojąca i niepokojąca, jak zostawienie czegoś kruchego na progu. Ja tymczasem wracam do prozy. Szlifuję zdania, wygładzam dialogi, wykreślam to, co zbyt głośne lub niepotrzebne. Lubię ten moment cichy, skupiony, niemal intymny. Czuję, że książka dojrzewa razem ze mną, że każde poprawione zdanie jest jak głębszy oddech.
A jednak czegoś mi brakuje. Tęsknię za słońcem, które ogrzewa kark bez pytania, za ruchem, który wytrąca z bezruchu myśli. Brakuje mi energii świeżego powietrza, tego uczucia, gdy ciało dogania głowę. Czasem podchodzę do okna i wystawiam twarz na wiatr, jakby mógł mi przypomnieć, że poza tym spokojnym, deszczowym azylem istnieje jeszcze inny rytm szybszy, jaśniejszy. Wiem, że on wróci. Na razie jednak pozwalam sobie na ten długi, mokry czas na pisanie, ciszę i czekanie.
Agnieszka
Add comment
Comments